Grenzen stellen: een daad van liefde
Learning by doing
Grenzen stellen is, naar mijn mening, een van de belangrijkste dingen die je als ouder voor je kind kunt doen. Je helpt je kind er namelijk ook mee om later zelf duidelijke grenzen aan te geven in het leven. Kinderen leren vaak via learning by doing, ofwel: leren door te zien en na te doen. Als ouder geef je daarbij immers het voorbeeld.
Denk maar aan het moment waarop je je kind vraagt niet te schreeuwen, terwijl je dit zelf schreeuwend doet. Of wanneer je je kind vraagt zijn schoenen op te ruimen, terwijl jouw eigen schoenen midden in de woonkamer staan. Kinderen vergeten zulke dingen niet snel.
Dat geldt ook voor het stellen van grenzen. Als je aangeeft dat iets niet mag en je kind negeert dit volledig, dan is het belangrijk om hier liefdevol op terug te komen. Herhaal de grens, maak duidelijk wat je bedoelt. Zo weet je kind waar het aan toe is.
Consequent
Ik weet het—soms is dat lastig. Zeker na een lange werkdag. Je bent moe, je staat te koken en je kind komt naar je toe: “Mag ik op de iPad?” Maar jullie hebben samen afgesproken dat er vlak voor het eten geen schermtijd is. Toch houd je je aan de afspraak en zegt liefdevol ‘nee’. Even later loop je naar de gang en ziet je kind doodleuk op de iPad zitten. Wat doe je dan?
Je kunt het negeren en denken: laat maar, we gaan toch zo eten. Maar help je daar jezelf of je kind echt mee? Het blijft belangrijk om consequent te zijn. Herinner je kind aan de afspraak en geef aan dat dit gedrag niet de bedoeling is. Na het eten is het goed om er nog eens op terug te komen: er is immers een grens overschreden en vertrouwen geschonden.
Eigen behoeftes
Kinderen denken in eerste instantie vanuit hun eigen behoeften — dat is normaal, ze zijn nog volop in ontwikkeling. Zeker hoogsensitieve kinderen zullen vaak vragen: “Waarom mag het niet?” Geef dan rustig uitleg: benoem de afspraak, leg uit waarom die er is, en kijk samen naar een alternatief. Wat kan je kind wel doen?
Het doel is dat jij de grens stelt die niet overschreden mag worden. Je kind leert zo wat consequenties zijn, én dat jij betrouwbaar bent: je doet wat je zegt. Zeg je het ene en doe je het andere, dan geef je daarmee onbewust een verwarrende boodschap af. Een kind moet op zijn ouder kunnen bouwen en vertrouwen.
Grenzen bieden houvast. Ook al zullen kinderen er soms tegenin gaan — vooral in de puberteit — dat hoort bij hun ontwikkeling. Sterker nog: kinderen vinden het prettig als je duidelijke grenzen stelt. Misschien niet op het moment zelf, maar wel omdat het hen een gevoel van veiligheid en geborgenheid geeft.
Dus wat mij betreft geldt: een grens = liefde.
Heb je hier vragen over of zit je met iets anders? Laat het mij weten!
Neem gerust contact met mij op voor een afspraak!
